Democratisch Drama

‘Courage is going from failure to failure without losing enthusiasm.’, zo luidt een gezegde van Sir Winston Churchill. Ervan uitgaande dat dit gezegde een kern van waarheid behelst, kan Balkenende met geen mogelijkheid een gebrek aan moed worden ontzegd. Na drie gevallen kabinetten, een vierde rompkabinet en, als klap op de vuurpijl, een hernieuwd politiek leiderschap kan hem evenmin een gebrek aan enthousiasme worden verweten. Balkenende bewijst keer op keer dat hij durft te falen en wil bovendien van geen wijken weten. De promotiecampagne voor Balkenende V draait bovendien al op volle toeren. Je zal het maar hebben, zo’n ongebreideld vertrouwen dat politiek verwerft tot een ongecompliceerde kansberekening. ‘Na vier misbaksels kan het vrijwel niet anders dan slagen.’ je hoort het Balkenende zo denken. Churchill zou het omschrijven als moed, Van Dale als overmoed: een grotere moed dan de situatie rechtvaardigt.

De grootste tekortkoming onder het bewind van Balkenende is dat het kabinet stelselmatig heeft nagelaten om belangrijke beslissingen te nemen. ‘I never worry about action, only inaction.’ Het is wederom Churchill die de spijker op zijn kop slaat. Drie jaar na dato zijn van de plannen opgesteld in het regeerakkoord bar weinig terechtgekomen. Daaruit zouden consequenties getrokken moeten worden. Het is voor Balkenende en het CDA, na bijna acht jaar wanbeleid, tijd om een pas op de plaats te maken.

Democratie is vooralsnog de minst slechte staatsvorm denkbaar, zo heeft de geschiedenis inmiddels uitgewezen. Uit vele kwaden hebben we de minst kwade gekozen. En daarmee is direct duidelijk dat democratie allesbehalve onfeilbaar is. Wellicht het beste argument tegen democratie als staatsvorm is om enkele minuten met de gemiddelde stemgerechtigde te praten. Politiek is nog maar een bijzaak. Voor Jan Modaal is de vraag wat er in het tuintje van Jan Smit groeit van groter belang dan de krimpende kenniseconomie. Heeft Yolanthe nu wel of niet de waterkoker meegenomen? Wie heeft volgens André Rieu schuld aan de diskwalificatie van Sven Kramer? Dat zijn vragen die Nederland bezighoudt. Uruzgan? Dat is toch die gevangenis uit de boeken van Harry Potter?

De PVV van Geert Wilders is één van de snelst groeiende partijen, maar dat die laatste V voor vrijheid – en dus ook de vrijheid om een hoofddoekje te dragen – hoort te staan, zijn schijnbaar veel kiezers vergeten. De RMP maakt het zo mogelijk nog bonter. ‘Homoseksualiteit is een afwijking en moet bestreden worden.’, aldus de lijsttrekker van de Republikeinse Moderne Partij. Waarschijnlijk hoort modern hier geïnterpreteerd te worden als middeleeuws. Dat de Partij voor de Dieren – alsof alle andere partijen tégen de dieren zijn – opkomt voor fauna mag geen verrassing heten. Als in het Drentse Gasselterboerveenschemond een ezel verkouden is, stelt Marianne Thieme kamervragen.

De fragmentatie van het politieke landschap heeft een rariteitenkabinet aan vreemde partijen, met zo mogelijk nog vreemdere standpunten als gevolg. Dit in combinatie met een toenemende desinteresse van de kiezer zorgt er naar alle waarschijnlijkheid voor dat we tegen het einde van het jaar met Balkenende V opgescheept zitten.

Lang leve de democratie!