Payback

De grauwe achterstandswijken van Blagovesjtsjensk zijn architectonische hoogstandjes vergeleken bij de VU. De betonnen setting in Buitenveldert staat algemeen bekend als het meest deprimerende gedrocht van Amsterdam.  Het is vroeg deze maandag. De tentamens staan voor de deur en vanmiddag speelt onze nationale trots zijn openingswedstrijd tegen de immer onverstoorbare Denen. Onder deze omstandigheden loop ik naar de VU om me in te schrijven voor een tentamen. Het systeem wat daar doorgaans voor gehanteerd wordt vertoont kuren, zo werd mij per e-mail duidelijk gemaakt. ‘Wij hebben u niet kunnen inschrijven voor de volgende tentamens: Burgerlijk Proces en Insolventierecht.’

Om precies half tien sta ik geknipt en geschoren bij de juffrouw van de studentenbalie, die me vervolgens met een glimlach doorverwijst naar het studiesecretariaat ettelijke verdiepingen hoger. Sportief als ik ben besluit ik om de lift links te laten liggen. Zo’n 250 trappen later loop ik lichtelijk hijgend door de allerminst inspirerende gangen van de VU. Een blauw bordje licht op in de verder kale gang: ‘Studiesecretariaat, geopend van 10.00 – 16.00’. Een half uur wachten, dat zal m’n humeur goed doen.

Het is tien over tien als de deuren opengaan. ‘Zit je al lang te wachten?’ Een naar pindakaas ruikende vijftiger kijkt me vragend aan, terwijl ze de laatste restjes van haar boterham naar binnen propt. ‘Ik kom me inschrijven voor m’n tentamen.’ begin ik vol goede moed. Een tweede vrouw komt achter haar computer vandaan. Een type waarbij je zelfs met mijn gebrek aan mensenkennis moeiteloos ziet dat ze zo vals als een kat is. Kort haar met geverfde  blonde strepen, hip brilletje en gekleed in felle lompen stof, die futloos langs haar ietwat corpulente lijf bungelen. ‘Je komt je inschrijven voor je tentamen? Dat zijn vragen die je moet mailen.’ bijt ze me toe. Ze heeft een stem die uitstekend bij haar uiterlijk past. ‘Mevrouw’, antwoord ik, terwijl m’n ergernis rijst, ‘Ik stelde geen vraag, maar wil me slechts inschrijven voor een tentamen. Kunt u dat voor mij regelen? En dat laatste is overigens wél een vraag.’ Met een blik vol minachting kijkt ze me aan, klaar om te vuren. ‘Je bent een dag te laat, het gaat je €22,50 kosten.’ Gelukkig schiet haar collega, de pindakaasvrouw, me te hulp.

Als ik ingeschreven en wel de ruimte uitloop, wens ik beide dames een fijne middag en veel kijkplezier bij de wedstrijd van Oranje toe. ‘Of moeten jullie dat missen?’

Payback’s a bitch!

PS Over payback gesproken. Ik acht de kans aanzienlijk dat volgende week blijkt dat ik niet sta ingeschreven voor m’n tentamen. Ergens op de vijfde verdieping schalt dan hoogstwaarschijnlijk een vals hoongelach door de krochten van de VU en lachen twee vrouwen hun gele tanden bloot.