Verliefdheid, dat is een smal kronkelig weggetje richting liefde, vol kuilen en verraderlijke vallen. Een route die je onder normale omstandigheden links laat liggen. Toch slaat menigeen, wellicht in een vlaag van verstandsverbijstering, telkens weer linksaf waar rechts veiliger lijkt. ‘Liefde is voor drie vierden nieuwsgierigheid.’ Het was Giacomo Casanova zelf die deze woorden ooit, ergens middenin de 18e eeuw, liet optekenen. Nieuwsgierigheid leidt ons dat kronkelweggetje op, krenkt hier en daar wat trots en breekt soms een ego.
Sinds kort ben ik nieuwsgierig. Het lijdt nauwelijks twijfel dat ik aan het begin van een kronkelpad sta. In de verte zie ik hier en daar een afgrond en op sommige plekken kronkelt het wat heviger dan op andere. In een ideale wereld ga je op pad en kom je de persoon die nieuwsgierigheid opwekt ergens halverwege tegen. Gedeelde smart is immers halve smart. In minder utopische omstandigheden wil of durft één van beiden het pad niet of slechts gedeeltelijk op. Wat rest is dan een salade van geduld en hoop.
Als liefde een kaartspel was, dan zou geduld de troef zijn. Te veel heeft, onder het mom ‘overdaad schaadt’, vaak een averechts effect. Het is vergelijkbaar met arsenicum: een beetje sterkt de liefde, veel doodt haar. Anders gezegd: geduld heeft veel weg van alcohol. Geniet, maar (drink) met mate.
De vrouw die ik halverwege mijn kronkelpad tegen wil komen is mooier dan alle andere. Zij is net als kunst en wetenschap: ze wil veroverd worden. Helaas voor alle jagers geeft ze het begrip geduld een geheel nieuwe dimensie; engelengeduld wordt het in de volksmond genoemd. Als ze uiteindelijk besluit om het kronkelpad te verkennen, zal ze langzaam lopen zodat ze langer mooi zal zijn. Er zal naar haar gekeken worden, omdat het onmogelijk is niet te kijken. En tenslotte zal er gezwegen worden, omdat woorden tekort schieten.
Geplaatst door Thei Houben 
