Etiketten van de hoge nood

Soms is je hoofd als een toiletpot en moet je even doorspoelen. Het zijn vaak de kleine dingen die je aan het denken zetten. Sinds ik deze spreuk op een niet nader te noemen toilet van een tegeltje plukte, ben ik over andere dingen gaan nadenken. Of beter gezegd: anders over dingen gaan nadenken. En sindsdien werk ik aan een geschrift. Een Bijbel voor toiletbezoeken.

Aangezien ik met een aanzienlijk aantal mensen in één huis woon, kun je er vergif op innemen dat er vroeg of laat een keer heibel uitbreekt. Het eerste stadium kenmerkt zich door gefluister op de gang en hard dichtslaande deuren als er iemand voorbij loopt. De sfeer slaat merkbaar om. Er worden medestanders voor een revolutie gezocht en langzaam maar zeker verandert het anonieme gefluister in een zelfverzekerde schreeuw. Viva la revolución! Het meest recente twistpunt is het toiletbezoek en dan in het bijzonder de wc-bril. En laat dat nou toevalligerwijs een van de zaken zijn waar ik, indien me dat leuk had geleken, in de eerste alinea naar had kunnen verwijzen.

Ik ken ze hoor. Mensen die zichzelf voor een dagdeel op het toilet opsluiten om er de hele familie Barbapapa uit te poepen en in de tussentijd op hun elfendertigst een boek uitlezen. In mijn Bijbel zou het de dader van zo’n vergrijp een handvol Weesgegroetjes aan boetedoening kosten. En een recidivist mag geheel in de lijn met de grote Bijbel op een krans van rozendoorns gaan zitten. Eens zien hoeveel bladzijden hij dan nog gelezen krijgt.

Zonder mezelf al te veel op de borst te willen kloppen, kan ik met een gerust hart stellen dat ik een vrij sociaal toiletbezoeker ben. In ieder geval een stuk socialer dan de meeste andere mannen. De bril gaat omhoog als ik moet plassen en als alles achter de rug is, klap ik hem netjes weer omlaag. Er blijven geen ongewenste druppels achter op plekken waar ze niet horen en de dame na mij hoeft haar vingers niet te bevuilen aan het naar beneden doen van de bril. Iedereen tevreden.

‘Vanwaar dan alle ophef?’ hoor ik u denken. Ik zou liegen als ik zei dat ik niet hetzelfde dacht. Echter, als ik mijn vrouwelijke huisgenootjes mag geloven, dan deelt niet iedereen mijn vrouwvriendelijke toiletvisie. Sterker nog, een aantal mannelijke huisgenoten hangt een wat meer geëmancipeerde theorie aan en maakt er een sport van om waar mogelijk over de bril heen te druppelen. Wat betreft het omlaag doen van de bril koesteren ze een adagium waar zelfs de meest doorgewinterde feminist een puntje aan kan zuigen. ‘Wij doen ‘m omhoog, jullie omlaag.’ Met het oog op de nog immer toenemende emancipatiedrang van de meeste vrouwen, is daar geen speld tussen te krijgen. Toch wil ik in mijn Bijbel het vrouwelijke geslacht en alle mannen die zittend plassen tegemoet komen. Zoals de grote Bijbel een leidraad is voor alle Christenen, zo moet mijn geschrift duidelijkheid scheppen voor iedere toiletbezoeker in het land. Man of vrouw, homo of hetero, PVV-er of SP-er. Voor iedereen geldt dezelfde regel.

De bril gaat omlaag, uit pure hoffelijkheid.